
Zespół
dworski
w Chorzelowie
drewniany XVIII-wieczny dwór
Tarnowskich został spalony w 1946 r. Oficyna dworska rozbudowana
przez rodzinę Tarnowskich w li pol. XIX w. Murowana, otynkowana,
frontem zwrócona na zachód, złożona z dwóch prostopadłych do
siebie skrzydeł. Piętrowa, podpiwniczona, układ wnętrza w części
południowej jednotraktowy, w części północnej dwutraktowy. Ze
starego wyposażenia dworu zachowane obrazy z XVII-XIX w.
Zabudowania folwarczne powstały
w II pol. XIX w. Spichlerz murowany na rzucie prostokąta,
otynkowany, trójkondygnacjowy, na wysokich piwnicach, z dwiema
znacznie niższymi wozowniami po bokach. Wewnątrz strop
belkowany, dachy czterospadowe kryte dachówką. Obory i stajnie
murowane na rzucie prostokąta, otynkowane. Dachy dwuspadowe z
wystawkami kryte dachówką.
„Fiszerówka" - dom rybaka z
połowy XIX wieku; zbudowany na rzucie prostokąta, z przybudówką
drewniany o konstrukcji zrębowej, otynkowany. Układ wnętrza
dwutraktowy z sienią na osi. Dach czterospadowy kryty dachówką z
wydatnym okapem wspartym na murowanych słupach Drugi dom rybaka
— układ wnętrza jednotraktowy z sienią na osi, zewnątrz podziały
lizenami. Dach dwuspadowy kryty dachówką.
Park dworski
założony w XVII wieku dla Morsztynów, powiększony przez Tarnowskich
w XIX wieku Obszar 7-hektarowy porośnięty luźnymi skupiskami drzew,
głównie lip, jesionów i kasztanowców; w parku ok. 7 ha zachowany
kilkusetletni dąb.

Kościół parafialny pw. Wszystkich
Świętych
Parafia w Chorzelowie
erygowana w II pol. XIII w. Przeniesiono ją do Mielca w
1526 r. Powtórnie założono dopiero w 1854 r. Drewniany, z XVII
w. kościół przetrwał do czasu budowy nowej świątyni wzniesionej
wg projektu architekta Teodora Talowskiego w 1908 r.
Obecny
jest neogotycki, ceglano-kamienny, trójnawowy, pseudobazyłikowy
z transeptem i wieżą przy fasadzie. Nad we ściem do krypty
grobowej — płyta kamienna z napisem łacińskim, herb Leliwa,
literami AD i datą 1566.
Ołtarze barokowe z ok. 1630 r., przerabiane, główny
konsekrowany w 1637 roku, trójdzielny, ujęty uchami z ornamentów okuciowych, z czterema kolumnami na cokołach. Pole środkowe w
kształcie półkolistej arkady. Wewnątrz obraz Matki Boskiej
Chorzelowskiej z Dzieciątkiem i św. Józefem — kopia cudownego
obrazu z Dzikowa, z przełomu XVII/XVIII wieku. Ołtarze boczne z
obrazami z XVIII wieku, odnawiane i uzupełniane.
Chrzcielnica barokowo—klasycystyczna z pierwszej pol. XIX w.
Prospekt organowy z ok. 1700 r. Epitafium Wysockiego (zm. w 1834
r.) i jego siostry Tekli Wysockiej (zm. w 1839 r.) powstało z
fundacji Elżbiety z Wysockich Tarnowskiej. Kielich
klasycystyczny z około połowy XIX wieku, krzyż ołtarzowy z 1910 r.
inkrustowany marmurem kolorowym, z rzeźbą Chrystusa z kości
słoniowej. Świecznik na paschał z I połowie XIX wieku. Trzy świeczniki
z końca XVIII w. — wiszące, kryształowe.
Dzwony kościelne
należą do najstarszych zabytków tego rodzaju w Polsce. Dzwon
mniejszy o średnicy 52 cm i bardzo archaicznym kształcie
pochodzi z 1485 r. Na dzwonie napis w języku łacińskim wykonany
gotycką minuskułą, a poniżej trzy reliefowe plakietki z
Ukrzyżowaniem. Drugi, nieco większy dzwon pochodzi również z
końca XV w.
Plebania
wzniesiona w 1855 r., wyremontowana w latach 1981-1984. Murowana
na rzucie wydłużonego prostokąta, otynkowana; parterowa,
częściowo podpiwniczona. Ściany zewnętrzne z podziałami
ramowymi. Dach dwuspadowy kryty dachówką. Wewnątrz zbiory
muzealne stanowiące wyposażenie dawnego kościoła oraz dokumenty
parafialne od 1637 r. Znajdujące się na plebanii muzeum
parafialne zawiera cenne zbiory z XV-XX w.

Cmentarz parafialny
- kaplica neogotycka wzniesiona ok. 1850 r. - murowana, wewnątrz
obrazy z XVIII I XIX w. Nagrobek Honoraty z Aczkiewiczów
Głowackiej (zm. 1848 r.) — fundacji męża, klasycystyczny,
kamienny, w kształcie postumentu z płaskorzeźbą przedstawiającą
urnę nakrytą całunem.
Cmentarz
wojskowy - mogiły z okresu I wojny światowej. W kaplicy
cmentarnej w 1997 r. wmurowano tablice pamiątkowe z listami
poległych mieszkańców Gminy Mielec w latach 1914-1945.
Kościół parafialny pw.
Józefa Robotnika
w Rzędzianowicach
Wzmianki o parafii pochodzą z 1791 r., ponowne erygowanie
parafii oraz kościoła nastąpiło w 1930 r.
Jest to obiekt murowany z 1928 roku. według projektu architekta
tarnow-skiego M. Mikosia. Wewnątrz promienista monstrancja
klasycystyczna z I połowy XIX wieku, odnowiona w XX wieku. Trzy dzwony
— "Józef", "Tomasz" i "Gabriel" — zakupiono w 1932 roku. W czasie
II wojny światowej dzwon "Gabriel" został zarekwirowany przez
Niemców. W 1956 r. dokupiono w Przemyślu dzwon "Maria", a w 1958
r. sprowadzono organy.
Na terenie wsi zlokalizowane są dwie kapliczki, murowane,
otynkowane. Pierwsza (fundacji M. K. Szlachcica) wzniesiona w
1902 r. stoi na rzucie zbliżonym do kwadratu, zamknięta
trójbocznie. Od frontu szczyt schodkowy. Dach dwuspadowy kryty
blachą. Wewnątrz znajdują się rzeźby ludowe. W ołtarzyku Matka
Boska z Dzieciątkiem, św. Mateusz i św. Ka-tarzyna oraz
krucyfiks. Druga kapliczka pochodzi z początku XX wieku. Zbudowano
ją, na rzucie zbliżonym do kwadratu, z dzwonniczką od fontu.
Zewnątrz w narożnikach lizeny. Dach dwuspadowy kryty
blachą, z wieżyczką na sygnaturkę. We wnętrzu kapliczki
krucyfiks ludowy.
Kościół parafialny pw.
Jana Chrzciciela
w Książnicach
Parafia wraz z kościołem powstały na przełomie lat 1325 / 1326.
W latach 1561-1585 pierwszy kościół został przemieniony na zbór
protestancki. Drugi z 1860 roku spłonął w 1917 r. Oba kościoły
były drewniane. Obecny pod wezwaniem św. Jana Chrzciciela
wzniesiono w 1927 r. wg projektu warszawskiego architekta
Zdzisława Mączeńskiego. Murowany, odbudowany po uszkodzeniu w
czasie działań wojennych 1944 r. Neogotycki, ceglany,
jednonawowy,
z wieżą od frontu. W ołtarzu głównym obraz Matki
Boskiej Niepokalanie Poczętej - prawdopodobnie z XVIII w. Cztery
konfesjonały z 1930 r. w stylu polskiej sztuki dekoracyjnej (z
Tarnowa). Rzeźba Chrystusa Zmartwychwstałego, barokowa z
pierwszej połowy XVIII w., relikwiarz z 1808 r., lichtarze z
XVIII w. oraz dzwony: mniejszy z ok. połowy XVI w. z napisem
renesansowym i drugi z datą 1617 r. z napisami oraz herbami Leliwa i Tarnawa.
Torfowiska
w Woli Chorzelowskiej - malownicza część pozostałości puszczy
sandomierskiej bogatej w charakterystyczną dla płaskowyżu mielecko -
kolbuszowsko - ropczyckiego - faunę i florę. Wraz z komplek-sem leśnym
Szydłowiec stanowią enklawę ciszy i spokoju stwarzając dogodne warunki
do rekreacji, rozwijania turystyki pieszej i rowerowej.